+ حسینیه دل

 

حسینیه ی دل :

عاشورا سقای تشنه کامان عزت بود ، با مشکی پر از اشک ، بر دوش آزادگی !...

و ... کربلا ، " تکیه " گاه سینه زنان حق و " حسینیه ی " ذاکران عدل بود .

روز عاشورا ، امام حسین (ع) پشت خیمه های شهادت ، خندقی کند تا امویان نتوانند به حریم امامت نزدیک شوند .

آن روز ، تیری که از کمان " حرمله " رها شد ، نازکترین حنجره ی " اصغر " تاریخ را درید و تیغی که از پشت دیوار کمین فرود آمد ، علم دستهای عباس را قلم کرد و اشک مشک را جاری ساخت .

سهمی از شهد شهادت ، قسمت " قاسم " شد و کام تشنه ی " شبه پیغمبر " از دست جدش سیراب گشت .

ولی ما ....

از روزی که در نهر جانمان فرات سوز و علقمه ی عطش جاری شد ، از شبی که در پیاله ی دلمان شربت گوارای ولایت ریختند ، از وقتی که حسین بن علی ، در " دسته ی " دینداران ، " شور" انداخت و شریعت را با "شریعه" جاری ساخت ، آری ....از آن روز ، دلمان یک حسینیه ی پر شور است و خانه هایمان "تل زینبیه" و در هر چشمی یک " فرات ماتم" و "دجله ی درد" جاری ساخت .

در حسینیه دلمان ، مرغهای محبت سینه می زنند و اشکهای یتیم در خرابه ی چشم ، بیقراری می کنند .

سینه ی ما تکیه ای قدیمی است ، سیاهپوش با کتیبه های درد و داغ درب آن با کلید " یا حسین " باز می شود و زمین آن با اشک مژگان ، اب و جارو می شود .

ما دلهای شکسته ی خود را وقف اباعبدالله (ع) کرده ایم و اشک خود را نذر کربلا ، و این " وقفنامه " به امضای حسین (ع) رسیده است .

این است که زیارت ، ترجیع بند ایام سال ماست و ذوالجناح سوگواری ، " الظلیمة الظلیمه " گویان ، فاصلۀ " قتلگاه " تا " خیمه گاه " را در موج اشک شنا می کند .

زمان ، دریای خون است ، و ....زمین ، زبان حال و آینده را به " گریه " ترجمه می کند .

خدایا ! ما را به چشمۀ کربلا و نهر علقمه تشنه تر کن و معمار اشک را برای آبادی دلهایمان بفرست .

امروز بر سر دلهای ما پرچمی نصب شده که بر آن نوشته است :

 

           ((  اسلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع) ))

 

 

 

نویسنده : تکتم ; ساعت ٩:٢٤ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٦ دی ۱۳۸٧
    پيام هاي ديگران()   لینک


اوکسین ادز معتبرترین و بزرگترین سیستم کسب درآمد وبمسترها